گالانگال (Alpinia officinarum) گیاهی هم خانواده با زنجبیل است و برای دستگاه گوارش گرمی و تسکین دهنده است. مزه معطر خوشایند و تندی ملایمی دارد. در مواقعی که مناطق مرکزی بدن به گرمی بیشتری احتیاج دارند بسیار مناسب است. این گیاه در قرن نهم میلادی به اروپا برده شد. فیلسوف و عارف آلمانی، «هیلدگارد بینگنی» نام آن را چاشنی زندگی گذاشته بود که خدا آن را برای محافظت در برابر بیماری به انسان‌ها اعطا کرده بود.
این گیاه بومی مرغزارهای جنوب چین و به طور کلی جنوب شرق آسیا است. امروزه به عنوان گیاهی ادویه ای و دارویی در بیش تر نواحی استوایی آسیا کشت می شود. با جدا کردن
ریزوم‌ها و کاشت مجدد آن ها در فصل بهار تکثیر می‌شود و نیازمند خاکی با قابلیت زهکشی بالا و سایه است. ریزوم‌ها را در اواخر فصل رشد از گیاهان ۴ تا ۶ ساله جدا می کنند و هم به صورت تازه و هم خشک شده قابل مصرف هستند.
از گونه های مرتبط با گالانگال می توان به «زنجبیل سیامی» (A. galangal )اشاره کرد که اگر چه از خویشاوندان نزدیک گالانگال است، دارای طعم ضعیف تر و روغن فرار و در درمان زخم ها مؤثر است. دو گونه دیگر از Alpiniaیعنی A. katsumadaiو A. oxyphyllaدر طب سنتی چینی کاربرد بسیار مشابهی با گالانگال دارند.
از جمله ترکیبات تشکیل دهنده اصلی این گیاه حدود یک درصد روغن فرار حاوی آلفا پینن، سینه اُل و لینالول، سزکویی ترپن لاکتون، دی ترپن و زردینه یا فلاونوئید هستند. این گیاه فواید متعددی دارد؛ گرمی دستگاه گوارش و بادشکن (ضد نفخ) است، خاصیت ضد التهابی، ضد استفراغ، ضد باکتری، ضد قارچ و ضد تومور دارد. پژوهش ها نشان می دهند که گالانگال عملکرد ضد باکتریایی دارد و به ویژه در مقابله با باکتری Staphylococcus aureusکه باعث بروز عفونت در گلو، گوش ها و بینی می‌شود عملکرد مؤثری دارد. همچنین تحقیقات آزمایشگاهی نشان داده اند که به عنوان ضدقارچ‌ها، به ویژه Candida albicansعمل می‌کند.
در آزمایشی که در سال ۲۰۰۱ انجام شد این نتیجه به دست آمد که عصاره غلیظ زنجبیل و گالانگال در کاهش علائم آرتروز زانو بسیار مؤثر است. در طب سنتی چینی از گالانگال برای رفع درد شکم، استفراغ و سکسکه و نیز برای برطرف کردن اسهال ناشی از سرماخوردگی داخلی استفاده می شود. برای رفع سکسکه به همراه کدنپسیس (Codonopsispilosula)و Poriacocos مصرف می شود.
در هند و جنوب غرب آسیا گالانگال برای درمان ناراحتی معده و التهاب به کار می رود و نیز نوعی اکسپکتورانت و تسکین دهنده اعصاب به شمار می رود. همچنین علاوه بر رفع سکسکه، درد شکم و روماتیسم مفصلی، در بهبود اختلالات هضمی و سوء هاضمه و تب مؤثر است.
گیاه گالانگال را پزشکان عربی در حدود ۱۰۰۰ سال پیش به اروپا بردند. این گیاه در غرب به طور عمده برای رفع گازهای معده، سوء هاضمه، استفراغ و درد شکم مصرف می شود. دم کرده گالانگال می تواند زخم های دهانی و جراحات لثه را التیام دهد. از گذشته تا کنون برای رفع دریازدگی توصیه می شده است.گالانگال را می توان به همراه دیگر گیاهان دارویی ضد قارچی به عنوان بخشی از درمان کاندیدیاز روده ای مصرف کرد.
در تایلند برای پختن غذاها گاهی از «رُب کاری» به جای «گالانگال» استفاده می ‌شود.