سردهای شامل چندین گونه درخت و درختچه است که در زیرتیرهٔ کهوریان (میموزا)، از تیرهٔ باقلائیان قرار میگیرند. تمام انواع آکاسیا از طریق غلاف حاوی تخم بذرافشانی میکنند و برگها و صمغ آنها معمولاً سرشار از تانن است که بهطور تاریخی کاربردهای دارویی و نگهدارنده غذایی داشتهاست.
نام آکاسیا برگرفته از زبان یونانی است. کارل لینه در سال ۱۷۷۳ این سرده را بر اساس گونه آفریقایی درخت بابل (Acacia nilotica) توصیف کرد. در حدود ۱۳۰۰ گونه مختلف از آکاسیا وجود دارد که حدود ۹۶۰ گونه آنها بومی استرالیا هستند و بقیه در مناطق گرم و معتدل اروپا، آفریقا، جنوب آسیا و آمریکا در هر دو نیمکره شمالی و جنوبی پراکندهاند.
کاربرد درمانی آکاسیا :
به صورت قرص مکیدنی برای درمان ورم دهان، حلق و تسکین سرفه مفید است. صبح و ظهرو شب هر دفعه یک حب یا قرص در دهان قرار داده میمکند یا ۲۰ گرم صمغ عربی را در ۱۰۰ گرم آب جوشانیده دهان شویه یا غرغره مینمایند. همین محلول را ممکن است برای درمان اسهال خونی (دیسانتری) تناول نمایند و درمورد سوختگیها و زخم نوک پستان، آماسهای پوستی و جذام گرهای (Nodular leprosy) روزی چند مرتبه در محل بمالند.
ازصمغ آکاسیا برای آرایش موی سر، برای تهیهٔ قرصها، چسبها، قطره و پودرها استفاده میشود و به مقدار بسیار کم در تهیهٔ غذا و شیرینی مصرف دارد.
صمغ آکاسیا را درآب گرم حل نموده یک ژله تهیه مینمایند و از این ژله برای درمان بیماریهای فوق روزی ۱ تا ۴ قاشق چایخوری تناول میکنند. ممکن است این ژله را با شربتهای دیگر مخلوط نموده و صبح و ظهر و شب هر دفعه ۱ تا ۴ قاشق چایخوری تناول نمایند.
